Góry Izerskie tworzy szereg równoległych grzbietów o orientacji wschodnio-zachodniej z lekkim odbiciem na południowy zachód. Nie zachodzą one równolegle na siebie, podążając w stronę południowo-zachodnią od Piechowic (w Polsce) do Liberca (Czechy) w największej rozpiętości osiągając (co charakterystyczne, ukośnie - w poprzek grzbietów) 45 km i szerokości maksymalnej około 30 km. Dzięki temu obszarem porównywalne są do całych Karkonoszy, Jesioników, czy też masywu połączonych Gór Bystrzyckich i Orlickich. Do głównych i wyraźnie odrębnych grzbietów zalicza się w Polsce Grzbiet Kamienicki i Wysoki, a po stronie czeskiej Stredni oraz Vlaszski hreben i Jindrzichovicky hreben na północno-zachodnim krańcu. Reszta gór składa się, z trudnych do pogrupowania w grzbiety, masywów i rozległych, oraz (charakterystycznych dla Gór Izerskich) bardzo wysoko położonych płaskich dolin, polan i hal.