Przemieszczanie się w terenie na tyle stromym, że wymaga on użycia rąk co najmniej do utrzymania równowagi.

Teren działania
Wspinacze najczęściej wspinają się na kamienie, skałki czy góry zbudowane z różnego rodzaju skały: piaskowca, zlepieńca, wapienia czy granitu. W przypadku sztucznych obiektów przeznaczonych do wspinaczki materiał konstrukcyjny zależy tylko od inwencji budowniczego. Gdy nawet takich nie ma w najbliższej okolicy wspinacze działają na ściankach, murkach, mostach, pomnikach, drzewach itp. co nie zawsze jest legalne. W szczególności buildering czyli wspinanie na wysokie budynki i konstrukcje często spotyka się z gwałtowną reakcją służb porządkowych. Teren wspinaczkowy może mieć nastromienie od połogiego przez pionowy do przewieszonego a nawet sufitu czyli dachu. Trudności pokonywanego terenu opisuje się skalą trudności a przebieg drogi wspinaczkowej za pomocą opisu drogi. Najczęściej wspinaczka odbywa się w górę, przemieszczanie się w poziomie nazywamy trawersowaniem a wspinanie w dół zspinaniem.

Wymagania psychofizyczne
Wspinacze powinni mieć dobre poczucie równowagi i gibkość. Ze względu na konieczność częściowego przynajmniej przenoszenia ciężaru własnego ciała siłą rąk, predystynowani są osobnicy raczej szczupli, u których siła względna (stosunek siły do ciężaru ciała) jest jak największa, np: leptosomicy wg typologi Kretschmera. Stąd utrzymanie niskiej wagi jest przedmiotem ciągłej troski dla osób zajmujących się wspinaniem poważniej niż rekreacyjnie. Do wspinaczki skalnej potrzebne są silne palce i mięśnie obręczy barkowej. Do wspinaczki górskiej, a w szczególności wysokościowej, wymagana jest doskonała wydolność fizyczna.